Święto Niepodległości 11 listopada 2016

img_3615

Warto się czasem zasłuchać W wiatru granie, szum gałęzi,
Listopadów przemijanie. Warto się czasem zasłuchać
W grobów ciszę, By mowę wieków usłyszeć.
One mówią…
Cóż groby nam powiedzieć mogą? Tam taka cisza.
Cisza, która przejmuje trwogą.
Kto tę ciszę raz usłyszał,
Wiele mówi mu ta cisza.
Tam zapisane są przodków marzenia,
Wszystkie tęsknoty bóle i cierpienia.
I słowa trzy, które przez pokolenia szły:

BÓG HONOR OJCZYZNA.

Święto Niepodległości obchodzimy w listopadzie. Listopad to czas szczególnej refleksji nad przemijaniem. Niedawno sprzątaliśmy groby naszych zmarłych, zanosiliśmy kwiaty, paliliśmy znicze. Chcieliśmy w ten sposób pokazać, że pamiętamy… Zapaliliśmy także znicze na grobach nieznanych żołnierzy, którzy w różnym czasie oddali życie za ojczyznę. Nigdy nie wrócili do swoich matek, żon, dzieci.

11 listopada mieszkańcy Rudki i okolicznych miejscowości wzięli udział w patriotycznej uroczystości dla uczczenia 98 rocznicy Odzyskania Niepodległości.

Podczas Mszy Świętej za Ojczyznę dziękowaliśmy za tych, którzy wywalczyli nam wolność. Ksiądz Robert Figura w homilii powiedział między innymi:,, Poeta Artur Oppman tak wołał o pamięć dla nich:

A po tych wszystkich, którzy szli przed nami z krzykiem „Ojczyzno”! i z męką szaloną,

A po tych wszystkich, co ginęli sami, aby nas zbawić swoją krwią czerwoną,
Za śmierć dla jutra, za ten lot słoneczny,
O Polsko odmów: Odpoczynek wieczny!…
Gdzie są ich groby? Polsko, gdzie ich nie ma!
Ty wiesz najlepiej i Bóg wie na niebie

Z pamięcią przeszłości, z wdzięcznością serca i z nadzieją na przyszłość przeżywajmy to dzisiejsze święto. Poczujmy się odpowiedzialni, na każdym odcinku powierzonej nam troski o to dobro wspólne domu ojczyźnianego – naszej ziemskiej matki. Tak wiele otrzymaliśmy w spadku, nie możemy tego zmarnować, a pomnażając to dobro spłacamy tylko dług wdzięczności. A tym młodym ludziom, którzy pytają czy watro tu w Polsce pozostać, czy da się tutaj żyć, odpowiem słowami piosenki znanego polskiego artysty Andrzeja Rosiewicza:

Pytasz mnie, co właściwie cię tu trzyma?
Mówisz mi, że inaczej żyją ludzie, że gdzieś ludzie żyją lżej.
Mówisz mi: spakuj rzeczy wyjedź stąd!
Czy to warto tak pod górę, tak pod prąd?
Pytasz mnie, czy rodzina, czy dziewczyna?
I cóż ja, i cóż ja odpowiem ci?
Może to, ten szczególny kolor nieba?
Może to, tu przeżytych tyle lat?
Może to ten pszeniczny zapach chleba?
Może to pochylone strzechy chat?
Może to przeznaczenie zapisane w gwiazdach?
Może przed domem ten wiosenny zapach bzu?
Może Mazurki, może Walce Fryderyka?
Może bociany, co wracają tu do gniazda?
Coś co każe im powracać tu!
Może nadzieja na Ojczyzny lepsze dni?.
Zostańcie tu w swojej Ojczyźnie z nadzieją na lepsze jej dni.

Po Eucharystii uczniowie z Zespołu Szkół Centrum Kształcenia Rolniczego im. Krzysztofa Kluka w Rudce zaprezentowali montaż słowno – muzyczny ukazujący niełatwą drogę do wolności, który wzbudził w obecnych uczucia patriotyczne oraz pomógł przeżyć to najważniejsze polskie Święto Narodowe Na zakończenie uroczystości zebrani przeszli pod pomnik-Krzyż Sybiraka oraz kamień upamiętniający Odzyskanie Niepodległości, by złożyć wiązanki kwiatów i zapalić znicze.

Życzenia imieninowe dla ks. proboszcza

Czcigodny Księże Proboszczu!

Z okazji Twoich imienin pragniemy życzyć Ci wszystkiego, co najlepsze – zdrowia, uśmiechu na twarzy, pomyślności i wielu łask Bożych. Niech św. Andrzej apostoł błogosławi Ci na każdy kolejny dzień posługi kapłańskiej.

Mamy nadzieję, że jeszcze nie raz będziemy mogli świętować wspólnie ten dzień w naszej parafii.

Zapewniamy o modlitwie z naszej strony. Szczęść Boże!

Poświęcenie Krzyża

Krzyż jest dla chrześcijanina przedmiotem szczególnej czci. Jest on bowiem znakiem naszego Odkupienia, którego dokonał Chrystus; jest również znakiem Kościoła, który zrodził się na drzewie krzyża. Krzyż zwiastuje nam także nasze wieczne zbawienie.

Po Mszy Świętej o godz. 12:00 w niedzielę 20 listopada 2016 roku udaliśmy się w procesji na miejsce postawionego krzyża na skrzyżowaniu ulic Brańska w kierunku Karpia aby dokonać jego poświęcenia. Został on postawiony w szczególnym roku ponieważ jest to rok: 1050 rocznicy Chrztu Polski, Rok Miłosierdzia Bożego i Ustanowienia Sanktuarium Diecezjalnego w Bielsku Podlaskim, a także w 25 rocznicę ustanowienia naszej diecezji, 17 rocznicę pobytu w naszej diecezji Papieża Świętego Jana Pawła II oraz w roku Światowych Dni Młodzieży w Krakowie i pobytu Ojca Świętego Franciszka w naszym kraju.

Msza Św. Hubertowska

3Jak co roku tradycyjnie myśliwi z Koła Łowieckiego ,,Żuraw” w Brańsku brali udział we Mszy Św. Hubertowskiej. Msza Św. odprawiana jest w związku ze Świętem myśliwych i leśników Św. Hubertem ,które przypada na dzień 3 listopada. Mszę w intencji myśliwych i leśników oraz ich rodzin celebrował kapelan myśliwych i leśników Diecezji Drohiczyńskiej ks. Józef Poskrobko w koncelebrze brał udział również ks. Wiesław Szanciło – proboszcz parafii Św. Jana Chrzciciela w Białymstoku Dojlidy Górne. Kazanie wygłosił ks. Wiesław nawiązując do tradycji łowieckiej oraz do czasu przemijania wiążacego się z dniem zmarłych.

Po Mszy Św. odbyło się polowanie i biesiada myśliwska na którą zostali zaproszeni księża biorący udział we Mszy Św. oraz księża pracujący w tej parafii ks. Andrzej Kiersnowski – Proboszcz i ks. Robert Figura – Wikariusz.

Wiara i misje idą w parze

chrzest-doroslych-w-moskwieW niedzielę 23 Października 2016r. rozpoczęliśmy Tydzień Misyjny. Podczas każdej Eucharystii nasza siostra organistka Kryspina, która przez 17 lat pracowała na misjach w Rosji i na Białorusi opowiadała o swojej pracy i zachęcała do modlitwy za misje i misjonarzy jak również każdy uczestnik Mszy Św. mógł wylosować karteczkę z nazwą kontynentu za który będzie się modlił.

Także odbyły się spotkania w szkole z uczniami Zespołu Szkół Centrum Kształcenia Rolniczego im. Krzysztofa Kluka w Rudce, które się cieszyły zainteresowaniem młodzieży.

„Wiara i misje idą w parze: im silniejsza i głębsza jest wiara, tym mocniej odczuwamy potrzebę przekazywania jej, dzielenia się nią, dawania o niej świadectwa. I odwrotnie – gdy wiara słabnie, wygasa też zapał misyjny i zanika zdolność dawania świadectwa. Jestem Siostrą Misjonarką św. Rodziny i Pan dał mi powołanie w powołaniu- miałam to szczęście pracować na misjach na wschodzie: w Rosji ( Moskwa, Rostów) i na Białorusi ( Pińsk, Oszmiana, Parafianowo i Mołodeczno) przez 17 lat z przerwami. Jako misjonarka nie mogę nie mówić o tym jak wielkich rzeczy dokonywał Pan przez swoich wybranych. Dziś wspomnę tylko o pierwszej wyprawie misyjnej do Pińska.

W Pińsku wspólnota sióstr została założona w latach 20- tych. Początkowo siostry pracowały w szpitalu. Gdy nastał czas komunizmu niektóre powróciły do Polski inne zostały i pracowały w ukryciu. W stroje zakonne ubierały się tylko w kościele i to nie zawsze. Domek sióstr – drewniany , był bardzo skromny i maleńki. Mocno zapamiętałam awaryjne wejście do kaplicy na wypadek gdy pokój gościnny był zajęty, wtedy do kaplicy wchodziło się z sieni i na kolanach, gdyż otwór był tak maleńki. Przez ścianę sąsiadami była rodzina adwentystów, z którymi mieliśmy bardzo przyjazny kontakt. Przez ulice zaprzyjaźnieni byliśmy z rodziną prawosławną. Szanowaliśmy ich wiarę i zwyczaje, i oni naszą. Często przed zaplanowaną pracą na zewnątrz przed domem pytali nas czy nie mamy czasem świąt bo planują pracę. My tez sobotnie sprzątanie rozpoczynałyśmy gdy nasi sąsiedzi wyjechali na liturgie sobotnią.

Wspólnota parafialna przywitała nas z kwiatami i solą i chlebem. Podczas porannej Mszy św. przywitała nas najgorliwsza cząstka parafii. Po obejrzeniu katedry poszłam na chór i nasycałam serce przepięknym brzemieniem muzyki organowej. ”Pan kiedyś stanął nad brzegiem …rozeszło się echem po katedrze, a palce moje z drżeniem i namaszczeniem przesuw się po klawiszach. W niedziele pierwsze spotkanie z parafią, radość ogromna, podchodzą witają całują po rękach. Śpiewają głośno, tak od serca, ktoś złożył na organach wiązankę biało-czerwonych goździków. Krótko mówiąc wielkie poruszenie. Podczas Mszy św. dla dzieci nauczona polskim zwyczajem zeszłam z chóru na kazanie i przeszłam się po kościele obserwując dzieci, a one zaczęły pytać czy kogoś szukam. Tutaj dzieci się nie pilnuje, one znają swoje miejsce i wiedzą do Kogo przyszły. Do kościoła przychodzili w większości ludzie starsi wiekiem i małe dzieci. Pokolenie średnie i młodzież przesiąknięte komunizmem nie wierzyli w istnienie Boga.

Tutaj nie dane było ludziom widzieć siostry zakonne w habitach stąd reakcje na nas na ulicy były niekontrolowane; pokazywanie palcem, w sklepie czy na ulicy milkły rozmowy, a wzrok wszystkich w stronę nasza skierowany, samochody zwalniały…. Tak, bo dotychczas siostrę zakonna w habicie widzieli ludzie w filmach (siostry nasze miejscowe habity nakładały tylko w kościele). Poszłam na rynek na zakupy i wróciłam do domu z niczym bo ze wszech stron ludzie patrzyli pokazywali na mnie, ze z tego zażenowania zapomniałam co miałam kupić. W niedzielne popołudnie wybrałyśmy się z siostrą na zwiedzanie miasta. Wsiadłyśmy do autobusu i pojechałyśmy na pętlę a stamtąd pieszo. Zaplanowałyśmy ewangelizacje bez słowa, po prostu idąc do ludzi z uśmiechem na ustach i różańcem w ręku. Wielu przypatrywało się nam, uśmiechali się, inni z nieufnością spoglądali. A my modliłyśmy się za każdego spotkanego człowieka, prosząc by Jezus w nich zakrólował. W rozmowy nie wchodziłyśmy bo znajomość języka była tak słaba jeszcze ze trudno było złożyć zdanie. Czułam się jak sw. Franciszek który tak uczył ewangelizować swoich braci. Mijający mnie nieznany chłopiec na ulicy chciał mnie pozdrowić, ale nie wiedział jak, więc złożył ręce i powiedział – Dzień dobry. Często nie wiedząc jak pozdrowić siostrę zakonną na ulicy ludzie po prostu zatrzymywali się i skłaniali głowy na znak szacunku.

Pińsk może się poszczycić pięknym kościołem, który w czasach komunistycznych nie został zamknięty, zawsze służył wiernym. Nawet gdy nie było kapłana, ludzie zbierali się sami na modlitwy. Na ołtarzu rozkładali ornat, i grzechy zapisane na kartce składali w konfesjonale wierząc ze Pan Jezus przebaczy. Często zmuszani byli do płacenia ogromnych sum pieniędzy aby uchronić kościół przed zamknięciem. Spotkałam Panią Anie, która cały swój majątek oddała by ocalić kościół przed oddaniem w ręce komunistów. Wielki wkład w utrzymanie kościoła i troskę by nie został zamknięty miały nasze siostry, które pracowały w ukryciu. Dziś wierni modlą się w kościele, który ocalili ich przodkowie, bo wielka mieli wiarę.

W kościele są koncertowe organy, a na Białorusi usłyszeć muzykę organową to unikat, ponieważ niszcząc kościoły komuniści niszczyli wszystko. Stąd często musiałam zostawiać swoje ważne obowiązki i grać na organach dla zwiedzających grup. Podobno muzyka robiła na słuchaczach ogromne wrażenie. Kiedyś ks. Proboszcz przyjechał do mnie na katechezę i zabrał mnie samochodem szybko do kościoła koncertować milicjantom którzy w Pińsku mieli swój ogólnokrajowy zjazd. Zrobiło to na mnie wrażenie, cały kościół mundurowych wpatrzonych w zakonnice ( tez mundurową) i zasłuchani w muzykę i treści. Zawsze śpiewałam pieśni mówiące o miłości Boga, który kocha i nigdy nie ustaje w miłości.

Katecheza z dziećmi to pasmo wielkiej radości. Początkowo dzieci przyprowadzały babcie, z czasem dzieci zafascynowane Bogiem przyprowadzały swoje koleżanki. Po skończonej katechezie nie chciały iść do domu, siostro mów nam jeszcze, albo prosiły pozostać i posłuchać co będę mówić w innej grupie. Podobnie zachowywali się dorośli, trwali w zasłuchaniu, a gdy kończyłam spotkanie prosili, siostro mów do nas jeszcze, bo my tak mało wiemy o Jezusie.

W niedzielne widzę ze w kościele wiele ludzi po skończonej Mszy sw. nie wychodzi z kościoła a pozostają na następną Mszę sw. To są ci co przyjechali z odległych wiosek i mówią ze nie wiedzą czy w następną niedziele będzie autobus więc chcą dziś nasycić swa dusze maksymalnie. Potem spotykam ich siedzących na przystanku autobusowym by wieczorem wrócić do domu. Pomyślałam sobie ze oni naprawdę z niedzieli czynią dzień święty, poświęcony wyłącznie Bogu. Jakże piękni są ludzie.

Babcia Aksany mojej uczennicy, codziennie rano z wielkim trudem ,ale z sercem radosnym przychodziła do kościoła. Mówiła ze chociaż jest jej tak trudno i nogi bardzo bolą to jednak idzie bo chce wynagrodzić Bogu za ten czas kiedy nie chodziła do kościoła. Po 20-tu latach spotykałam jej córkę, która podobnie jak jej mama chodzi codziennie do kościoła, ale ona mówi ze to za dzieci, które teraz gdy jest wolność religijna pozostają dalecy od wiary i kościoła.

W Pińsku praca duszpasterska rozwijała się prężnie. Przygotowywanie dorosłych do sakramentów świętych pochłaniało bardzo wiele czasu. Przy tym Ks. proboszcz nie władał językiem tutejszym więc wszelka praca związana z przygotowaniem dorosłych do sakramentów spoczywała na siostrach. Przyszła kobieta zgłosić chrzest dziecka swojej wnuczki Maszy W rozmowie dowiaduję się ze przyjechali z Kazachstanu, oraz ze mam dziewczynki tez nie jest ochrzczona, bo tam nie ma kapłana. W toku rozmowy zapytałam a czy Pani jest ochrzczona, kobieta rozpłakała się i mówi , za ona jest już stracona, ze jest już stara i całe życie przeżyła bez Boga więc ze jej się nie należy. Bardzo dziękowałam Bogu że tak pokierował nasza rozmową, ze cała rodzina przyjęła chrzest święty.

Bardzo duża pomocą w pracy apostolskiej były dzieci. One w domu i wśród swoich rówieśników dzieliły się swoją wiarą, co często zapalało wiarę w serach. I tak posłużyłam się dziećmi ze scholii w przygotowywaniu do sakramentu małżeństwa ich rodziców. Odwiedzając ich rodziny, zachęcałam do ślubu. Dla tych którzy wyrazili zgodę robiłam przygotowania specjalne, a dzieci w domu przeprowadzały ewangelizację. Nadszedł upragniony dzień ślubu. Na ślubnym kobiercu przed ołtarzem stanęło 9 par małżeńskich, którym z chóru śpiewały własne dzieci. Kiedy ostatnia para małżeńska złożyła przysięgę z chóru rozległy się gromkie brawa i z oczu popłynęły łzy radości.

Dziś dziękuję Bogu za dar tamtych dni, i za dobro jakiego stałam się udziałem. Niech Jezus będzie uwielbiony w sercu każdego spotkanego w Pińsku człowieka.

Jezu, dziękuję Ci za każdego człowieka którego postawiłeś na mojej drodze w posługiwaniu w Pińsku. Spraw, aby ziarno rzucone w glebę tych spragnionych serc wydało plon. Dziękuję Ci Jezu za wybranie i posłanie do żniwowania na wschodniej ziemi. Niech będzie Bogu chwała za każde dobro które tam się dokonało dzięki łasce Twojej. Amen

Świętujemy dziesięciolecie (5): jubileuszowa Stella splendens in monte w Rudce – napisy końcowe

ssim-2016-tlo-facebook

artykuł pochodzi ze strony Projekt Wschód-Zachód

10lat-kopia

Odległość między Hajnówką a Szczecinem to w linii prostej około 660 km, asfaltem 769 km. Odległość ta przez dziesięć lat nabrała nowej treści. Jeśli nie dla wszystkich mieszkańców Podlasia i Pomorza Zachodniego, to przynajmniej dla prawie 180 osób, które przez dziesięć lat działalności Projektu Muzyczno-Liturgicznego „Wschód – Zachód” przebyli tę odległość nie raz i nie dwa. Dwudziestego czwartego lipca minęło dziesięć lat od naszego pierwszego wspólnego śpiewania. Obchodząc jubileusz dziesięciolecia spotkaliśmy się po raz pięćdziesiąty. I – podobnie jak świętując pięciolecie – zaśpiewaliśmy nabożeństwo Stella splendens in monte.

ssim2016-kopia

Nabożeństwo Październikowe z pieśniami maryjnymi z El Llibre Vermell de Montserrat tym razem miało miejsce w Rudce, w parafii pw. Trójcy Przenajświętszej, gdzie gościliśmy już dwukrotnie – raz na zamkniętym warsztacie, a drugi raz śpiewając Exaltata est. Nabożeństwo Stella splendens in monte w naszej dziesięcioletniej historii wykonaliśmy siedem razy, dodatkowo dwukrotnie śpiewaliśmy je w ramach koncertu. Spotkanie w Rudce było więc dziesiątym zmierzeniem się z dziedzictwem katalońskiej średniowiecznej pieśni maryjnej.

ssim2016beben-kopia

Zbiór El Llibre Vermell de Montserrat (Czerwona Księga z Montserrat), prócz opisów zwyczajów miejscowej wspólnoty benedyktynów oraz cudów uczynionych za pośrednictwem cudownego wizerunku Czarnulki, zawiera dziesięć z co najmniej czternastu pieśni maryjnych powstałych w tym klasztorze w XIII-XIV. Wszystkie z nich usłyszeć można było tego wieczoru w Rudce. Osiem po łacinie, dwie po katalońsku; cztery w formie kanonu, sześć w formie virelai; pieśni inspirowane ówczesnymi kompozycjami włoskimi, francuskimi, angielskimi i północnoafrykańskimi. Większość z nich wykonywano jako taniec w kole; my je jedynie zaśpiewaliśmy, choć ustać w trakcie śpiewu bez żadnego ruchu było niemożliwe.

Krzysztof H. Olszyński

10latwieczerza-kopia

Bardzo serdecznie dziękujemy miejscowym duszpasterzom oraz wszystkim obecnym na nabożeństwie. Oby spotkanie to wydało swoje owoce we właściwym czasie.
Szczególne podziękowania kierujemy w stronę rodziców chrzestnych naszej działalności: s. Kryspiny Janeckiej MSF i ks. Tomasza Szmurło. Gdyby nie ich posługa w Hajnówce dziesięć lat temu pewnie nigdy nie zawiązałaby się nasza wspólna działalność. Świętowanie dziesięciolecia bez tych dwóch osób nie byłoby pełne.

10latagape-kopia

PRZEWODNICZENIE: ks. Tomasz Szmurło
KOMENTARZE: s. Kryspina Janecka MSF
CHÓR ŻEŃSKI (I): Magdalena Chomać, Monika Ryszawa, Jowita Sielska
CHÓR ŻEŃSKI (II): Magdalena Czyż, Dorota Perszko-Sosnowska, Agnieszka Skórzewska-Skowron
CHÓR MĘSKI: ks. Błażej Samociuk, Krzysztof H. Olszyński
INSTRUMENTY: Magdalena Czyż (flet poprzeczny), Dorota Perszko (bendir, bęben obręczowy), Agnieszka Skórzewska-Skowron (tamburyn z naciągiem, trójkąt)
ZDJĘCIA: Anna Ryszawa
POSIŁKI: s. Kryspina Janecka MSF, Joanna Ryszawa i cała reszta trzódki

stella-plakat-a3

Wizyta ks. Mieczysława Rzepniewskiego

W niedzielę 25 września 2016 r. do naszej parafii przybył ks. Mieczysław Rzepniewski – emeryt z Klich nasz poeta diecezjalny ze swoim nowymi tomikami poezji zatytułowanymi „Wędrówki za słowem”(ten tomik zawiera także Drogę Krzyżową pt. „Błogosławieni Miłosierni”), „Dojrzewanie czasu” oraz „Wyznania pielgrzyma” (ten tomik zawiera różaniec z nutami).

Koncert organowy w naszej parafii

W dniu 21 września 2016 po wieczornej Eucharystii o godzinie 18:30 odbył się koncert organowy na naszych organach, które przeszły generalny remont.

Artysta Łukasz Olechno, który jest absolwentem Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej II stopnia w Białymstoku w klasie organów. Naukę kontynuował na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie, Wydziale Instrumentalno–Pedagogicznym w Białymstoku. W 2010 roku ukończył muzykę kościelną, otrzymując dyplom z wyróżnieniem. Laureat I miejsca w Konkursie Młodych Chórmistrzów 2010 w Białymstoku.

Pracę jako organista rozpoczynał w parafii p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sokółce w 2003 roku, a od 2007 pełni funkcję organisty w parafii choroszczańskiej. Jest dyrygentem chóru parafialnego, męskiej scholi gregoriańskiej „Schola Gregoriana Sancti Dominici” oraz prowadzi chórek dziecięcy.

Jest współzałożycielem i członkiem zespołu wokalnego Cantamen, akompaniatorem i korepetytorem Chóru Wyższej Szkoły Finansów i Zarządzania w Białymstoku. Od wielu lat współpracuje również z innymi chórami białostockimi. Od roku 2012 członek Stowarzyszenia Polskich Muzyków Kościelnych.

Wykonał następujące utwory:

  1. Marc-Antoine Charpentier – Preludium z Te Deum laudamus
  2. Tabulatura Jana z Lublina – Zaklolam sziją tharnem
  3. Tabulatura Jana z Lublina – Rex – taniec królewski
  4. Johann Sebastian Bach – Partita g–moll Sei gegrusset, Jesu gutig; chorał i dwie wariacje
  5. Michał Ogiński – Polonez „Pożegnanie Ojczyzny”
  6. Charles Gounod – Ave Maria
  7. Bogurodzica – improwizacja organowa
  8. Johann Sebastian Bach – Toccata d-moll

Diecezjalne Dożynki w Prostyni

dsc01497„Rok przeminął jakby tydzień
I dożynek nadszedł dzień.
W darze niesiem nasze zboże,
Zboże nasze, to nasz czyn”.
Helena Drosińska

Żniwa zakończone – zboże zwiezione, pola uprzątnięte. Wszystko się udało: żyto jak marzenie, pszenica pachnąca chlebem, oleisty rzepak, jęczmień, z którego powstanie pyszna kasza… To był dobry rok!

Tegoroczne Diecezjalne Dożynki odbyły się 10 września w Prostyni, w Sanktuarium Trójcy Przenajświętszej i Świętej Anny. Organizatorami uroczystości byli: J.E. Ksiądz Biskup prof. dr hab. Tadeusz Pikus – Biskup Drohiczyński, ks. kan. Ryszard Zalewski Proboszcz Bazyliki Mniejszej w Prostyni oraz Wójt Gminy Małkinia Górna – p. Bożena Kordek. Przed Tron Łaski przybyli m.in.: p. Krzysztof Jurgiel – minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, p. Tadeusz Romańczuk – senator RP, p. Elżbieta Lanc – członek Zarządu Województwa Mazowieckiego, p. Zbigniew Kamiński – starosta ostrowski, księża diecezji drohiczyńskiej i łomżyńskiej, przedstawiciele władz samorządowych z terenu diecezji drohiczyńskiej, poczty sztandarowe OSP i szkół z parafii Prostyń. Najważniejszymi gośćmi uroczystości byli jednak rolnicy z poszczególnych parafii diecezji drohiczyńskiej, którzy przybyli tu z wieńcami dożynkowymi. Uroczystość rozpoczęła się o godz. 10.00. Wówczas delegacje z wieńcami ustawiły się wokół bazyliki. Tu ks. kan. Krzysztof Maksimiuk, senior prostyński odmówił wraz z pielgrzymami Koronkę do Trójcy Przenajświętszej. Następnie z bazyliki wyruszyła procesja liturgiczna i procesja z wieńcami dożynkowymi na rozległy plac parafialny, gdzie miała miejsce Dziękczynna Msza Święta. Przewodniczył jej J.E. Ks. Biskup Tadeusz Pikus – pasterz Diecezji Drohiczyńskiej. Na początku liturgii starostowie dożynek – państwo Edyta i Łukasz Nasiłowscy rolnicy z Wólki Dolnej powitali księdza biskupa, prosząc o poświęcenie ziarna. W tym miejscu głos zabrała Wójt Gminy Małkinia Górna p. Bożena Kordek, która powitała wszystkich zebranych i podkreśliła, jak ważną rolę w społeczeństwie pełnią rolnicy. Następnie odbyło się poświęcenie wszystkich wieńców dożynkowych. W homilii skierowanej do zebranych Ksiądz Biskup mówił o współpracy Boga z człowiekiem. Bóg daje siłę i wzrost, ale potrzebuje pomocy człowieka, Bóg błogosławi, a ziemia wydaje plon. Ta współpraca daje pokarm potrzebny w życiu doczesnym. Chleb jest owocem ziemi i dziełem prac ludzkich rąk. Jezus podczas Ostatniej Wieczerzy przemienił Swoją mocą chleb doczesny w pokarm wieczny. I ten cud dokonuje się podczas każdej Mszy Świętej. Potrzebna jest zatem modlitwa za tych, którzy sieją i zbierają, ponieważ swoją pracą uczestniczą oni w życiu Boga. Na zakończenie biskup zacytował wiersz poety z Drohiczyna Lucjana Boruty „Podaj mi dłoń” mówiący o ciężkiej pracy na roli w nawiązaniu do cierpień Chrystusa na krzyżu.

Oprawę muzyczną Mszy Świętej zapewniła Orkiestra Dęta OSP z Liwa oraz parafialny chór. Czynny udział brali także parafianie prostyńscy czytając lekcje, modlitwę wiernych i śpiewając psalm. W procesji z darami oprócz chleba i wina, przedstawiciele dekanatów przynieśli także puszki zakupione dla służby liturgicznej diecezji drohiczyńskiej. Na zakończenie Mszy Świętej głos zabrał diecezjalny duszpasterz rolników ks. kan. Antoni Sieczkiewicz. W kilku zdaniach podkreślił ważną rolę pracy rolnika. Przemowę do zebranych skierował też p. Krzysztof Jurgiel mówiąc o działaniach i planach kierowanego przez niego ministerstwa. Natomiast ks. kan. Ryszard Zalewski, proboszcz prostyński w ciepłych słowach podziękował wszystkich przybyłym, nie szczędząc wyrazów szacunku i serdeczności rolnikom, którzy swoją ciężką pracą przyczyniają się do rozwoju gospodarczego naszej ziemi. Następnie ks. bp Tadeusz Pikus przyznał Medale Zasługi (Benemerenti) Diecezji Drohiczyńskiej osobom świeckim szczególnie zaangażowanym w życie swojej parafii w dowód uznania za świadectwo chrześcijańskiego życia. Za to wyróżnienie w imieniu odznaczonych podziękował p. Kruszewski z Odlewni Dzwonów Braci Kruszewskich z Węgrowa. Obiecał wykonanie stukilogramowego dzwonu dla wskazanego przez księdza biskupa kościoła w diecezji. Zakończeniem prostyńskiego Dziękczynienia za Plony było poświęcenie chlebów, którymi podzielili się wszyscy uczestnicy Dożynek.

Zgodnie z tradycją podczas uroczystości wybierano najpiękniejszy wieniec. Tegorocznym laureatem konkursu został wieniec ze Skrzeszewa. Po zakończeniu liturgii i odśpiewaniu pieśni „Abyśmy byli jedno” odbył się koncert Gminnego Chóru Dziecięcego, działającego na terenie Gminy Małkinia Górna. Uczniowie zaprezentowali się przede wszystkim w repertuarze ludowym.

Dla gości parafianie prostyńscy przygotowali poczęstunek. W prace organizacyjne i gospodarcze włączyli się członkowie Oazy Rodzin, miejscowa Akcja Katolicka, harcerze z 14 drużyny Harcerskiej „Sokoły” oraz strzelcy z Jednostki Strzeleckiej 5001 ZS „Strzelec” Józefa Piłsudskiego.

Ewa Jakubik

Dożynki w Rudce – parafialne dziękczynienie za plony

Każdy z nas dziękuje za coś Bogu przy codziennej modlitwie. Jedni za szczęśliwą podróż, inni za współmałżonka, jeszcze inni za bezpiecznie wykonane prace.

W dniu dzisiejszym składaliśmy podziękowanie za tegoroczne plony podczas mszy św. dożynkowej. Dzięki pięknej i choć niełatwej pracy rolnika możemy cieszyć się chlebem, który jest obecny na naszych stołach każdego dnia.